பறையொலியைத் தேடிச் செல்கிறது நாய். மாட்டுத் தோலில் தன் கனவை மீட்டித் தாளம் கூட்டுகிறாள் இசைஞை. காற்றில் அதிரும் ஒலியில் காலத்தின் விசை குழம்ப தாளம் தப்புகிறது பறவைகளின் சிறகுகளில்! காடும் புலியும் திகைத்து நிற்க, கணப்பொழுதில் தாவிச் செல்கிறது மான். நதியின் சுவையறிகிறாளா பேச்சி? அவளின் சுவையறிகிறதா நதி? பறை ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது… பனைகள் ஆடிக்களிக்கின்றன தீயில்…
நமக்கிடையில் அதிக தூரமில்லைத்தான் அது எப்படியென்று தெரியவில்லை காத்திருந்ததைப்போல பிரிவின் இடைவெளியில் சட்டென முளைத்துச் சடைத்து விடுகின்றன முட்செடிகள் அப்போதுதான் அலையலையாகச் சொற்களும் நினைவுகளும் பெருகுகின்றன நீயின்றித்தான் இன்றைய காலையும் நாளையும் கோடையின் காலடியில்தானா? எழுதி அழித்து எழுதி அழித்து என ஏராளம் வார்த்தைகள் பகிரப்படாமலே கைவிடப்படுகின்றன. ஒன்றில் கடந்த காலமும் இன்னொன்றில் நிகழ்காலமும் என இறுதியில் இரண்டு…
என்னைக் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் எதுவுமே மிஞ்சக் கூடாதென கிழித்தெறியக் கிழித்தெறிய எப்படி மிஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறேன்…! மிஞ்சிக் கொண்டிருப்பது மட்டுமல்ல துயரில் பெருகிக் கொண்டுமல்லவா இருக்கிறேன் எதற்காக மிஞ்சுகிறேன் எதற்காக எதற்காக? வலி தின்னும் இந்த உடலை உயிர் தின்னும் இந்த மனதை இந்தக் கொடும் காலத்தை இந்தப் பழியான வாழ்வை இன்னும் முழுதாகக் கிழித்தெறிய முடியாதிருப்பதேன்? 00 யாராலும்…
மின்னும் கணங்களுக்குள் எப்படி வாழ்கிறாய்? நமக்கிடையிலான தொலைவின் அளவு என்ன? காற்றில் இன்னும் எதையெல்லாம் சொல்லி வைக்கலாம்? முட்கள் அழகானவை மட்டுமல்ல, இனிப்பானவையும்தான் என்று சொல்வாயா? நேற்றையைப் போலத்தான் நாளையும் என்றால் அது நாளையல்ல, நேற்றையேதான் என்ன சொல்கிறாய்? விட்டு வந்த பொருட்களையும் விட நினைவுகளின் இழப்புத்தான் அதிகமாமே! ஆடிக் கொண்டிருப்பது திசைகளா? நம் தலைகளா? நம் கால்கள்…